گوشزد ,فارسی ,ادبِ ,ادبِ فارسی ,پاسخ داده ,فرهنگِ گوشزد

فرهنگِ گوشزد در ادبِ فارسی

هادی دهقانیان نصرآبادی

 

چکیده

یکی از ابزارهای مورد استفاده استادان سخن در طولِ تاریخ«گوشزد کردن» بوده است. و گوشزد، سخنی است که از طرف شخصی به شخصی دیگر منتقل شود، تا اینکه در اوقات مختلف زندگی خویش بکار گیرد. بعضی تذکار و گوشزد کردن را، همان پندگرفتن و اندرز دادن دانسته اند. و غایتِ شعرا و ادیبان از این کار، یعنی؛ گوشزد کردن، پند و اندرز دادن می باشد، هر چند که در قالب هجو و هزل یا مدح و ستایش بیان شود. در این نوشتار سعی بر این شده است که به این سوال پاسخ داده شود که «استادان ادبِ فارسی از چه راه هایی فرد را گوشزد می کرده اند که در وی اثر کند؟». ممکن است که این کار با شیوه هایی چون تغییر لفظ و معنی و یا تفاوت اداکردن کلمات و چگونگی کاربرد آنها در جمله باشد. نویسنده در این مقاله کوشش کرده است که به این پرسش ها پاسخ داده و روش های بکاررفته در متون نظم و نثر فارسی را بصورت گزینش شده و صحیح برگیرد و به منظر مخاطبان خود قرار دهد.

 

واژگان کلیدی: گوشزد، شعرا و ادبا، راه ها و روش ها، تاثیر و اقناع، مخاطب

ادامه مطلب
منبع اصلی مطلب : سِپَنجی سَرای
برچسب ها : گوشزد ,فارسی ,ادبِ ,ادبِ فارسی ,پاسخ داده ,فرهنگِ گوشزد
اشتراک گذاری: این صفحه را به اشتراک بگذارید

آینا گروه : فرهنگِ گوشزد در ادبِ فارسی